sobota, 3 grudnia 2016

Rozdział 10 „Nauka życia"

Bycie biznesmenem nauczyło go wiele więcej, niż przypuszczał. Logiczne myślenie, zarządzanie, a przede wszystkim, choć na początku przychodziło mu to z trudem, zachowanie spokoju nawet w ekstremalnych sytuacjach — to wszystko zyskał dzięki pracy w tej, jak się okazało, dość okropnej firmie. Nauczył się panować nad swoimi emocjami, z czego był niesamowicie dumny.
Oczywiście czasami jednak nie wszystko szło po jego myśli. Wyładowywanie negatywnych emocji na Weasleyu było najlepszym przykładem na to, że nawet on nie dawał sobie rady z uczuciami, które miały nieprzyjemny wpływ na obecne wydarzenia.
Dzisiaj, mniej więcej tydzień po wydaleniu go z pracy, miał wrażenie, że ponownie traci kontrolę. Serce dwukrotnie przyspieszyło swoje bicie, a dłonie nieświadomie zacisnęły się w pięści. Ponadto widok szczęśliwej pary wcale nie polepszał jego samopoczucia. Był prawie pewny, że jeszcze chwila, a zrobi coś, czego będzie żałował.
— Witaj, Draco. — Dopiero głos Zabiniego przywrócił go do rzeczywistości.
Nie mógł powstrzymać ironicznego uśmiechu, który zagościł na jego twarzy. Blaise jak zawsze potrafił zachować dobre maniery. Niemniej jednak Draco zauważył jego zaciśniętą dłoń na ramieniu Astorii oraz czujne oczy, które obserwowały każdy jego ruch. Miał ochotę zaśmiać mu się w twarz.
„Bój się, Zabini, bo masz czego” — pomyślał, doskonale zdając sobie sprawę, że jego były przyjaciel może bez problemu odczytać ten przekaz. W końcu znali się nie od dzisiaj.
— Astoria — tym razem zwrócił się do swojej byłej narzeczonej, posyłając jej jeden ze swoich firmowych uśmiechów.
Kobieta jednak nawet nie przejęła się zbytnio jego obecnością. Skinęła tylko lekko głową i skierowała wzrok z powrotem na Zabiniego.
— Na nas chyba już pora — powiedziała w końcu szeptem.
Atmosfera zdawała się być coraz bardziej napięta. Miał ochotę wykrzyczeć im wszystko prosto w twarz, ile dla nich poświęcił oraz co tak naprawdę myślał o tej zakłamanej dwójce. Na końcu może jeszcze uraczyłby ich złośliwymi komentarzami i wspomniał coś na temat niezawodności i perfekcyjności Malfoyów, którzy nigdy nie potrzebowali zbędnych osób w ich otoczeniu. Biorąc pod uwagę grasującą w jego ciele wściekłość, zapewne doszłoby do tej sytuacji. Na języku miał już pierwszą obelgę, gdy niespodziewanie poczuł kobiecą dłoń na swoim ramieniu.
Nie wiedzieć czemu, od razu nabrał pewności siebie. Złość zdawała się nie przejmować kontroli nad jego ciałem, a rozsądek powoli dawał o sobie znać. Nie zmieniało to oczywiście faktu, że nie przestał odczuwać palącej nienawiści. Co to, to nie! Był jednak mile zaskoczony, że jego towarzyszka próbowała dać mu potrzebne wsparcie.
— Blaise, Astoria, jakże miło was spotkać!
Naprawdę nie wiedział, czy mówiła to na poważnie. Jej uśmiech na twarzy nawet przez chwilę nie zdradzał jakichkolwiek negatywnych emocji. Powitanie Hermiony brzmiało szczerze, a co najważniejsze niesamowicie przyjaźnie. Przez pierwszą sekundę nie mógł wyjść z szoku. Ta sprytna Gryfonka naprawdę miała dobre serce, nawet dla takich przebrzydłych Ślizgonów jak Greengrass, Zabini czy on sam.
— Miona! — Blaise nie mógł powstrzymać swojej radości na widok brunetki. Na chwilę zapominając o napiętej atmosferze, puścił Astorię i krótko, lecz bardzo czule (co nie uszło uwadze Dracona) przytulił Granger. O dziwo, kobieta nie wyglądała, jakby miała coś przeciwko.
Rzadko kiedy udało się go zaskoczyć. Mógłby nawet przysiąc, że przed poznaniem Granger nikt nie był w stanie w jakikolwiek sposób sprawić mu niespodzianki. Teraz jednak miał wrażenie, jakby znajdował się w jakimś tanim, mugolskim filmie komediowym, w którym główny bohater sam nie ma pojęcia, co tak właściwie się dzieje.
Mimo to nie mógł odwrócić wzroku od Hermiony. Na jej twarzy rozkwitł radosny uśmiech, a oczy emanowały radością. A to wszystko za sprawą Zabiniego. Poczuł, jak nieznany mu do tej pory smok, znajdujący się tuż przy jego sercu, budzi się do życia i zionie ogniem na wszystkie strony. Miał ochotę udusić Blaise’a, choćby za sam fakt, że zbliżył się do Hermiony na taki dystans. Udusić, wykastrować, a następnie spalić żywcem — taki plan najbardziej przypadł mu do gustu.
Gdy w końcu radosna parka oderwała się od siebie, Granger zwróciła się w stronę Astorii i pogratulowała jej nowego związku. Draco myślał, że zaraz oszaleje, gdy jego była narzeczona uśmiechnęła się w stronę Gryfonki i przyjęła skromnie jej komplement. W dodatku był święcie przekonany, że każdy w tym momencie z niego po prostu kpi. Kiedy to się tak właściwie stało? Kiedy Zabini zdążył pogodzić się z tą kujonką, a Astoria zaczęła tolerować szlamy? Na Merlina, świat stanął na głowie!
Dopiero po wszystkich grzecznościach pozostali ponownie zdali sobie sprawę z obecności Dracona. Wszystkie spojrzenia powędrowały w jego stronę, a on zaśmiał się ironicznie, widząc to.
— Co was sprowadza w te mugolskie, niczym nie przypominające luksusu,
strony? — spytał, nie ukrywając sarkazmu. Doskonale znał wykwintny styl Astorii i wiedział, że nigdy nie dałaby się zaciągnąć w takie miejsce jak to bez dobrego powodu.
— Hermiona opowiadała mi kiedyś o tym miejscu. Podobno serwują tu najlepszą kawę w mieście — odpowiedział Zabini, kierując te słowa bardziej do Granger niż do swojego byłego przyjaciela.
Gryfonka zaśmiała się wesoło w ich stronę.
— Nie przesadzaj, Blaise, dobrze wiem, że jedyne, czego tak naprawdę pragniesz, to świeżo upieczone pączki — odparła, mrugając porozumiewawczo w stronę Astorii, która zachichotała cicho.
Draco ledwo co powstrzymał prychnięcie, obserwując tę jakże uroczą wymianę zdań.
— W takim razie może my pójdziemy coś zamówić, a panowie odbędą męską rozmowę — tym razem skierowała słowa ponownie do niego, posyłając mu długie, intensywne spojrzenie. Przez chwilę zapomniał o tym całym cyrku, w jakim się znajdowali. Brązowe tęczówki kobiety mówiły same za siebie, prosząc go łagodnie o zachowanie spokoju.
Westchnął leniwie, kiwając przy tym głową.
— Świetny pomysł, Granger. O niczym innym nie marzyłem — warknął, siląc się, by jego ton efektownie zdradzał, co tak naprawdę ma na myśli.
Kobieta jednak uśmiechnęła się w jego stronę, a następnie szybko ucałowała w policzek, co totalnie zbiło go z tropu. Smok w jego klatce piersiowej ryknął zadowolony, a on spojrzał zaskoczony na Hermionę, która tylko mrugnęła do niego porozumiewawczo. Na języku miał już przygotowaną odpowiedź na ten dziwny gest, lecz widząc zszokowaną minę Zabiniego, poczuł się zdecydowanie lepiej oraz pewniej.
Gdy tylko kobieta odsunęła się od niego i wraz z Astorią udała się w stronę kelnera, w końcu zmierzył się ze swoim byłym najlepszym przyjacielem.
Atmosfera ponownie stała się nie do zniesienia. Tym razem nie mógł powstrzymać palącej nienawiści, która powróciła do niego ze zdwojoną siłą. Resztką sił udało mu się zachować spokój i w miarę opanować emocje.
— Widzę, że fenomenalnie układacie sobie życie beze mnie. Nic tylko wam pogratulować — zaśmiał się sarkastycznie w stronę mulata.
— Może byś już w końcu odpuścił, co? — Ton Zabiniego mówił sam za siebie. Draco doskonale wyczuł żal w jego głosie. Nie zmieniało to jednak faktu, że ani przez chwilę nie miał wyrzutów sumienia. Prędzej Weasley stałby się bogaty, niż on przestałby być bezuczuciowym dupkiem. Chciał, by Blaise poczuł jego wściekłość i zdał sobie sprawę ze swoich błędów. W końcu zabrał mu jedyną rzecz, która była dla niego w pewnym stopniu ważna. Poza tym fakt, że mulat porzucił ich wieloletnią przyjaźń bez mrugnięcia oka, bolał bardziej, niż się spodziewał.
— Wątpię, by nastąpiła taka chwila — warknął w jego stronę, nieświadomie zaciskając dłoń na swojej różdżce, która była gotowa do ataku.
Zabini westchnął głęboko, spoglądając niepewnie w jego stronę. Z każdą chwilą Draco czuł coraz większą satysfakcję. Już prawie zapomniał, jak wspaniałe uczucie ogarniało całe jego ciało, gdy widział przerażenie w oczach swoich pracowników. Pod tym względem dalej był złym człowiekiem i wcale mu to nie przeszkadzało. W końcu lata służby u Czarnego Pana nie poszły na marne. Uwielbiał władzę — to właśnie czyniło go prawdziwym Ślizgonem.
— Mam nadzieję, że Hermiona z tobą wytrzyma, Smoku. — Mulat niespodziewanie uśmiechnął się w jego stronę, gdy tylko zauważył, z jakim szokiem blondyn przyjął te słowa. Draco dopiero teraz zauważył, że Zabini nie był w żadnym stopniu zdziwiony widokiem jego towarzyszki. Wręcz przeciwnie, zdawać by się mogło, że się tego spodziewał. Dało to blondynowi dużo do myślenia, zważając na ich czuły uścisk powitalny.
Nie miał jednak szansy zapytać Zabiniego o cokolwiek więcej, gdyż u jego boku jak na zawołanie pojawiła się Hermiona, niosąc ze sobą dwie kawy na wynos. Uśmiechnęła się ciepło w stronę mulata, a jemu posłała długie, pełne niepewności spojrzenie. Tuż za jej plecami szła Astoria.
Naprawdę prawie zapomniał, że ta kobieta była bardzo atrakcyjna, choć jego zdaniem za często zdawała się tylko i wyłącznie na luksusowy styl bycia. Byłby jednak cholernym kłamcą, gdyby powiedział, że czarownica jest złym człowiekiem. Podczas ich związku często mógł dostrzec dobre cechy brunetki, które tak starannie chciała ukryć przed światem, który wyrządził jej tyle zła. W dodatku ich ślub był niczym więcej niż bujną fantazją, biorąc pod uwagę jego pracoholizm. Rzadko przebywał w domu, a gdy zdarzało mu się mieć wolne, wolał spędzić ten dzień w ciszy i spokoju. Nie pamiętał, kiedy ostatnio zabrał kobietę na kolację czy też sprawił jej jakikolwiek prezent. Przez sekundę poczuł coś na kształt zrozumienia w kierunku byłej narzeczonej.    
Odganiając szybko od siebie te myśli, odkaszlnął głośno, po czym odparł teatralnym głosem:
— Dziękuję wam za tę wspaniałą i jakże miłą pogawędkę. Niestety czas już opuścić te skromne progi. — Uśmiechnął się zabójczo, posyłając Granger porozumiewawcze spojrzenie. Nie zniósłby obecności tej zakochanej, szurniętej parki ani chwili dłużej. Prędzej padłby tutaj trupem.  
Nawet nie czekając na odpowiedź, ruszył wolnym krokiem w stronę drzwi wyjściowych. Dopiero słowa Granger sprawiły, że stanął jak wryty.
— Nie masz się o co martwić, Malfoy. Zaprosiłam twoich znajomych na kolację.



___________________________________________________________________

— Jesteś wcieleniem zła, Granger — powiedział, gdy tylko przekroczyli próg domu. Nie mógł powstrzymać swojej złości. Nie dość, że brunetka po raz kolejny zaskoczyła go swoim szalonym pomysłem, to w dodatku będzie musiał spędzić cały wieczór w towarzystwie składającym się z jego byłej narzeczonej, która zdradziła go z wieloletnim przyjacielem. Zaśmiał się w myślach. Z tego naprawdę wyszłaby niezła książka.
— Nie przesadzaj — odparła jak gdyby nigdy nic, kierując się w stronę kuchni.
Niewiele myśląc, podążył za nią. Nie miał zamiaru tak łatwo odpuszczać. Wściekłość, którą odczuwał, była zbyt ogromna, by po prostu dać temu spokój.
— Po jaką cholerę to robisz? — warknął w jej stronę. Powoli tracił kontrolę i czuł, jak negatywne emocje przekształcają się w agresję.
— Powinieneś wreszcie stawić czoła swoim problemom — powiedziała, obdarzając go w końcu zimnym jak lód spojrzeniem.
Musiał przyznać, że to dość dziwne uczucie — widzieć w jej oczach tyle obojętności, a nawet niechęci. Do tej pory te brązowe tęczówki były dla niego czymś tajemniczym i jednocześnie uroczym, jednak podczas ostatniej kolacji z łatwością zauważał w nich radość czy też smutek. Lubił to uczucie, że bez problemu mógł rozszyfrować jej emocje. Dlatego właśnie zapamiętał wczorajszy wieczór — dzień, w którym naprawdę zaczęli sobie ufać. A teraz wszystko wróciło do normy... Ponownie poczuł zimny dystans oraz niechęć kierowaną w jego stronę. Coś w jego sercu drgnęło delikatnie. Nie mógł określić dokładnie co, ale wiedział jedno — zabolało.
— I mówi to osoba, która nie jest w stanie spojrzeć w oczy Potterowi i ucieka od całego świata.
Wiedział, że przesadził. Czy żałował? Ani trochę. Może i polubił Granger w niewielkim stopniu, ale w żadnym wypadku nie znaczyło to, że nagle stał się emocjonalnym Gryfonem.
— Nie masz pojęcia, co między nami zaszło — szepnęła kilka sekund później. Na jej bladej twarzy pojawił się ledwo co widoczny smutny uśmiech. — I nigdy się nie dowiesz, bo w tym wszystkim nie chodzi o mnie, Malfoy. — Po tych słowach westchnęła głęboko. — Chodzi tylko i wyłącznie o ciebie, więc szanuj moje decyzje, jak na faceta przystało — zakończyła, uśmiechając się chłodno.
Przez chwilę milczał, rozmyślając intensywnie nad jej słowami, które w pewnym stopniu były dla niego aż zbyt dobitne. Dopiero teraz zdał sobie sprawę z zaistniałej sytuacji. Naprawdę zgodził się zamieszkać z Granger cały miesiąc. Żył w jej domu, spędzał z nią każdą chwilę — tutaj panowały tylko i wyłącznie jej zasady, a on, chcąc nie chcąc, musiał to uszanować. Nie był przecież niewychowanym Weasleyem.
Choć przyszło mu to z trudnością, kiwnął leniwie głową, zawierając tym samym pokój ze swoją towarzyszką. Nie miał zamiaru przepraszać — na taką zmianę charakteru chyba nigdy nie będzie go stać. Mimo to uważał, że prawie perfekcyjnie opanował złość, która, choć wciąż kumulowała się w jego ciele, powoli traciła na sile.  
— Co panna Idealna ma zamiar przygotować mojej drogiej, fałszywej byłej narzeczonej i wspaniałemu zdrajcy? — spytał, starając się pozbyć napiętej atmosfery, która wręcz wisiała w powietrzu.
Jak na zawołanie Granger uśmiechnęła się do niego ciepło, po czym zaczęła wymieniać wszystkie składniki, które będą jej potrzebne do przygotowania wyśmienitej kolacji. Obserwował ją z wielkim zaciekawieniem, gdy przez kolejne dziesięć minut wymieniała rzeczy, które muszą wykonać. Naprawdę nie sądził, że kobieta tak szybko zapomni o ich niezbyt przyjemnej konwersacji. A jednak ponownie go zaskoczyła. Jej oczy zdawały się emanować radością oraz pewnością siebie. Musiał przyznać, że była to miła odmiana. Zazwyczaj podczas wszystkich dotychczasowych kłótni rzadko kiedy dochodziło do zgody.
— Oczywiście nie możemy zapomnieć o winie! — dodała na samym końcu, patrząc na niego wyczekująco.
Uniósł jedną brew.
— Mam rozumieć, że wtedy wkraczam ja, tak? — spytał dla pewności.
Kobieta jednak zaśmiała się uroczo,
— Nie mam zamiaru powierzać ci takiego prostego zadania. Dobrze wiem, że nie masz dobrego doświadczenia z alkoholem — prychnęła, mrugając do niego porozumiewawczo.
Jak na zawołanie scena wypadku samochodowego stanęła mu przed oczami. Skrzywił się nieznacznie na samo wspomnienie tego wydarzenia.
— W takim razie powiedz mi, Granger, jak mogę ci się przydać? — Kolejne pytanie padło z jego ust.
— Po pierwsze, oddaj mi swoją różdżkę, Malfoy — odparła jak gdyby nigdy nic.
Na początku myślał, że żartuje. Bo jak to? Draco Malfoy ma oddać swoją różdżkę dobrowolnie i w dodatku w ręce Gryfonki? On — czarodziej czystej krwi, arystokrata, mający z mugolami tyle wspólnego, co Weasley z bogactwem? Otóż to! Ten pomysł wydawał mu się tak cholernie głupi i nierealny, że naprawdę nie brał go na serio.
A jednak Hermiona wpatrywała się w niego tak intensywnie i poważnie, iż nie mógł być to jakiś kiepski dowcip.
— Chyba żartujesz, Granger — odparł. Na potwierdzenie swoich słów zacisnął  palce na różdżce.
— W żadnym wypadku — powiedziała, przybliżając się odrobinę.
Natychmiast  cofnął się o krok. Tym razem nie miał zamiaru odpuścić.
— Prędzej Czarny Pan pokona Pottera, niż poddam się dobrowolnie — warknął. Może i spędził z Granger ostatnie dni, lecz dokładnie w takich momentach dalej uważał ją za kompletną wariatkę. Nie rozumiał również, jaki miała w tym cel. W końcu nie rzucał zaklęciami niewybaczalnymi na lewo i prawo. Oczywiście pomijając sytuację w fabryce jego firmy.
Granger westchnęła głośno.
— Nie mam zamiaru cię do niczego zmuszać — zaczęła niewinnie. — Musisz jednak nauczyć się żyć bez pomocy magii, Malfoy. Chociażby na tę godzinę, w której pomożesz przygotować mi mugolską kolację.
A więc o to jej chodziło, tak? Gotowanie bez pomocy magii? Było to aż zbyt zabawne. Jego talent kucharski ograniczał się do przygody z Zabinim, kiedy to prawie spalili cały jego dom. Poza tym Gwiazdka zawsze wyręczała go w tych sprawach. Codziennie podawała mu różnorodne dania, które smakowały wyśmienicie. Nie ma mowy, by dobrowolnie stanął za garami! W dodatku bez różdżki!
— Ani mi się śni, Granger — odparł, nie wahając się ani sekundy. Przerażało go samo wyobrażenie, że odda jedyną broń, która ratowała mu życie tyle razy w ręce jakiejś Gryfonki.
— Zawrzyjmy umowę, Malfoy. — Brunetka nie miała zamiaru jednak tak łatwo odpuszczać.
Uniósł jedną brew zaciekawiony jej propozycją. Nie byłby Ślizgonem, gdyby nie uwielbiał układy.
— Co masz do zaproponowania, panno Nigdy-Nie-Wygram-Z-Draconem-Malfoyem? — spytał, uśmiechając się zabójczo.
Kobieta zastanowiła się chwilę, a następnie odparła dość pewnym tonem:
— Oddasz mi swoją różdżkę na cały dzień, a w zamian spełnię jedno twoje życzenie. W dodatku obiecuję, że nie będziesz musiał spędzić z Astorią więcej niż godzinę.
Przez moment naprawdę rozważał tę opcję. W końcu Granger była dość skomplikowaną osobą. Mógłby zapytać ją o wszystko, co go gnębiło. Czemu odizolowała się od świata czarodziejskiego i przestała przyjaźnić z Potterem? Co spowodowało, że tak nagle zaczęła odmieniać ludzkie życia? Dlaczego ścięła włosy? No dobrze, to ostatnie może nie interesowało go aż tak bardzo, lecz naprawdę chciałby dowiedzieć się więcej. Poza tym mógł wykorzystać to życzenie w zupełnym innym celu, co również przeszło mu przez głowę. Uczucie, że to on w końcu miałby kontrolę nad całą sytuacją, podniecało go bardziej niż cały stos panienek. Nie mógł też zapomnieć o tej cholernej kolacji! Może i godzina to nie wybawienie, o którym marzył, ale było to już jednak coś.
Z drugiej strony jednak, czy umiał poświęcić magię? Spędzić bez niej calutki dzień?
— Dwanaście godzin. — W głębi duszy liczył, iż Granger wda się z nim w negocjacje.
— Zgoda — odparła bez większego zastanowienia.
Wytrzeszczył oczy w jej kierunku, lecz nie skomentował tego zachowania. Z ciężkim sercem sięgnął po swoją różdżkę, a następnie, choć trwało to wieki, położył ją na stole.
Widząc zadowolony uśmiech kobiety, warknął donośnie:
— Doprowadzasz mnie do szaleństwa, Granger.


________________________________________________________________


Nigdy nie spodziewał się, że będzie nienawidził czegoś bardziej niż Pottera. Nienawiść, która towarzyszyła im od pierwszego spotkania, ani przez chwilę nie osłabła. Wręcz przeciwnie, czasami Draco był przekonany, że negatywne uczucia skierowane do okularnika były jedyną rzeczą, która miała zostać niezmienna.
A jednak musiał przyznać sam przed sobą, że krojenie marchewki ostrym jak sztylet nożem prawie przewyższało nienawiść do Wybrańca.
Całe ręce wydawały się ubolewać razem z nim. Nie dość, że miał wrażenie, iż zaraz padnie z wycieńczenia, to w dodatku kilka razy z rzędu zaciął się aż do krwi. Co do jednego był w stu procentach pewny — nigdy więcej nie podejmie się tego zadania.
Poza tym Granger miała przy tym wszystkim więcej zabawy, niż powinna. Obserwowała go z zaciekawieniem, raz po raz śmiejąc się pod nosem, co naprawdę nie przypadło mu do gustu. Nikt nie będzie nabijał się z Malfoyów! Nawet gdyby wykonywali najgłupszą pracę na świecie. Tak na marginesie, myślał, że to już miał za sobą, gdy raz po raz zaliczał niepowodzenie podczas puszczania latawca. Jak widać Granger uwielbiała wymyślać dla niego coraz to głupsze zadania.
Przeklął siarczyście pod nosem, gdy po raz kolejny ledwo co uniknął ostrego noża. Naprawdę nie miał pojęcia, dlaczego mugole zniżają się do takiego poziomu. Rozumiał, że nie mogli polegać na magii, ale na pewno były jakieś inne możliwości! Tracąc panowanie nad tym jakże poniżającym zajęciem, odłożył dziarsko nóż i popatrzył z wyrzutem na swoją towarzyszkę.
— Dobrze się bawisz, Granger? — warknął w jej stronę. Doprawdy nie mógł znieść satysfakcji wypisanej na jej twarzy. Miał ochotę utrzeć nosa tej zadziornej Gryfonce.
— Skoro już pytasz, to tak, wręcz fenomenalnie — zaśmiała się perliście.
Nie mógł powstrzymać głośnego prychnięcia. Do czego to doszło, żeby najlepsza przyjaciółka Pottera mogła bezczelnie się z niego naśmiewać? Trudno mu było się z tym pogodzić.
Przewrócił wymownie oczami, a następnie rozejrzał się po kuchni. O dziwo, nie wyglądała jak pobojowisko. Wszystko leżało na swoim miejscu, a w całym mieszkaniu unosił się smakowity zapach. Przez chwilę wydawało mu się, iż cały obrazek był zbyt idealny.
Dlatego też, niewiele myśląc, sięgnął po odrobinę mąki i rozsypał ją na swoją towarzyszkę. Nie mógł powstrzymać wybuchu śmiechu, kiedy zobaczył jej białe brwi.
— Odrobinę zbladłaś, Granger — zakpił, podziwiając swoje dzieło. Nie mógł ukryć, był bardzo dumny z rozwoju wydarzeń.
Gryfonka jednak nie wydawała się być zadowolona z jego czynu. Spojrzała na niego z wściekłością.
— Malfoy! — krzyknęła z mordem wypisanym w oczach.
Niestety, ani przez chwilę nie wziął jej na poważnie. Nie mógł nic na to poradzić, że kobieta wyglądała przekomicznie, nawet gdy wrzeszczała w jego stronę. Okazało się jednak, iż będzie tego gorzko żałować. Brunetka bowiem odwdzięczyła mu się tym samym i chwilę później sam wyglądał jak biała fretka. Dopiero po kilku sekundach zorientował się, w jakim stanie znajdują się jego perfekcyjnie ułożone włosy. Spojrzał na kobietę z niedowierzaniem w oczach.
— Rozpętałaś wojnę — syknął groźnie w jej stronę. Nie mógł jednak powstrzymać uśmiechu, który mimowolnie pojawił się na jego twarzy.
Brunetka zaśmiała się donośnie, a następnie ponownie obsypała go mąką. Tego było już za wiele! Gdyby tylko miał przy sobie różdżkę, mógłby utrzeć jej nosa. Niestety jednak zdany był tylko na swoją kreatywność. Po chwili zastanowienia sięgnął po makaron i zbliżył się do kobiety.
Zanim zdążyła zareagować, kolacja, którą mieli dzisiaj spożyć, wylądowała na jej koszulce. Spojrzał na Hermionę z rozbawieniem. Wyglądała przezabawnie, a w dodatku udało mu się ją rozśmieszyć. Oczywiście wiedział, że sam wyglądał jak błazen, biorąc pod uwagę ilość mąki w jego włosach, ale jakoś mu to nie przeszkadzało.
Wrócił do rzeczywistości dokładnie wtedy, kiedy Granger wycelowała w niego marchewkami, z którymi męczył się już od ponad godziny.
— O nie, tylko nie te cholerstwa! — krzyknął, udając przerażenie.
Niestety było już za późno. Hermiona bowiem zaczęła rzucać w jego stronę warzywa, uciekając przy tym do salonu. Niewiele myśląc, pobiegł za nią i w ostatniej chwili chwycił ją za ramię, po czym obrócił o sto osiemdziesiąt stopni.
Nie wiedzieć czemu, natychmiast spoważniał. Zdał sobie sprawę, iż nigdy nie znajdował się tak blisko Granger. Teraz doskonale mógł przyjrzeć się z bliska jej twarzy. Zaróżowione policzki, niewinny uśmiech oraz dość duże, malinowe usta. W tym momencie była się całkowicie bezbronna. Miał ochotę westchnąć głośno na ten widok. Wydawała mu się teraz najbardziej uroczą osobą, jaką kiedykolwiek widział. Nawet z mąką oraz makaronem we włosach.
— Przegrałaś, Granger — szepnął, wpatrując się z zaciekawieniem w jej oczy. Z nieznanych mu powodów serce ponownie zaczęło bić w zawrotnym tempie. Głupio mu było przed sobą przyznać, ale naprawdę czerpał przyjemność z zaistniałej sytuacji. Poza tym pod wpływem jej dotyku poczuł się zdecydowanie lepiej. Pewniej. Może i nie wiedział, co ta Gryfonka ma w planach, ale doskonale wyczuł, że delektuje się jego dotykiem, choć dość dobrze to ukrywa.
Podczas całego zajścia wpatrywała mu się dzielnie w oczy, ani razu nie odwracając wzroku. Niemniej jednak nie odpowiedziała na jego zaczepkę. Milczała, czekając na rozwój wydarzeń.
Sam nie był pewny, czego tak naprawdę chciał. Z jednej strony dalej nienawidził Gryfonki, ze względu na przeszłość oraz jej cholerną tajemniczość. Była zadziorna, doprowadzała go do szału oraz nie brała jego opinii pod uwagę. W dodatku przyjaźniła się z Potterem. Nic nie wskazywało na to, że kiedykolwiek będzie zdolny przeprowadzić z nią normalną konwersację. A jednak...
Hermiona zauważyła w nim coś, czego on sam nie mógł jeszcze dostrzec. Tylko Merlin wiedział, co ta kobieta planowała. Mimo to rozumiała go i potrafiła z nim rozmawiać. Zaproponowała mu to wszystko, nie zważając na konsekwencje czy jego reputację. Przez krótki moment poczuł coś przypominającego wdzięczność.
— Granger — mruknął bardziej do siebie niż do niej. Położył delikatnie swoją dłoń na jej policzku, po czym nabrał głęboko powietrza: — Dziękuję — szepnął chwilę później. — Dziękuję, że uczysz mnie żyć.



__________________________________________________
Od autorki
No i oto mamy nowy rozdział :) Wybaczcie opóźnienie, ale mój laptop szwankował do tego stopnia, że połowa klawiatury przestała działać ( moja kochana beta może za to poręczyć ). Mam jednak nadzieję, że nie zawiodłam i liczę na szczere opinię :)
Druga część miniaturki najpóźniej za dwa tygodnie :)


12 komentarzy:

  1. No ,to był rozdział! Fantastyczny, a zwłaszcza końcówka, która aż chwyciła za serce! Tu niby zabawa z bitwą na jedzenie, a tu takie słowa. Uwielbiam takie rozwiązania!
    Pozdrawiam
    Endory

    strzepy-swiata.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, cieszę się, że spodobało ci się takie połączenie! :)

      Usuń
  2. Roztapiam się. To było takie urocze! Jeden z lepszych rozdziałów, bym powiedziała.

    W poprzednim rozdziale spodobała mi się scena, kiedy Harry mówi, że troszczą się z Draco o to samo - to też było takie aww! Mam ochotę Cię uściskać za to perfekcyjne przełamanie tego wszystkiego czymś gorzkim - nigdy nie spodziewałabym się spotkania Draco z Astorią i Blaise'em, a przynajmniej nie tak szybko. Coś czuję, że panna Granger nieraz wystawi cierpliwość i kontrolę nad samym sobą Draco, co zmusza mnie to zastanowienia się, kim stanie się na koniec miesiąca?

    Pozdrawiam,
    C.

    PS Przepraszam, że tak zwlekałam z komentarzem (który jest nędzny, ale lepszy taki niż żaden), ale jak zobaczyłam, że opublikowałaś kolejny rozdział, powiedziałam sobie, że nie może być! Podwinęłam rękawy i dorwałam się do klawiatury - jeszcze miniaturka mi została, ale myślę, że jak nie dzisiaj, to jutro.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jezu, naprawdę? Ja miałam właśnie wrażenie, że nie wyszedł mi zbyt fenomenalnie, bo wieki zajęło mi pisanie przez tą cholerną klawiaturę.
      Ha, no widzisz jednak Blaise i Astoria pojawili się o wiele szybciej niż myślałaś. Musisz wziąć pod uwagę, że Draco spędzi tylko listopad z Hermioną - akcja musi się dziać :)
      Bardzo dziękuję za komentarz kochana <3

      Usuń
  3. Droga Skyler chyba kojarzę Twój nick nie pamiętam czy przypadkiem wcześniej nie czytałam czegoś Twojego! Nie wiem mogę się mylić, ale styl wydaje się być bardzo znajomy.
    Przeczytałam i się bardzo wzruszyłam. "Dziękuje, że uczysz mnie żyć". Te słowa chyba na zawsze zapadną mi w pamięć.
    Coś pięknego. W ogóle sam rozdział ma w sobie jakąś taką magię. Czy można być poruszonym po przeczytaniu jednego rozdziału? Owszem według mnie można. szcczególnie jeśli chodzi o takie opowiadanie jak Twoje. Mam zamiar nadrobić te 10 rozdziałów w wolnej chwili kiedy nadejdą święta.
    Nie wiem czy dostanę urlop ale będę pracować nad tym. W końcu kiedyś odpocząć trzeba.
    Pozdrawiam serdecznie!

    www.pokochac-lotra.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  4. Hejo hejooo :D
    Jeśli liczysz na jakieś komplementy to... nie zawiedziesz się, ponieważ rozdział jest cudowny!!! Już od kilku dni zaglądam, by sprawdzić, czy nie dodałaś czegoś nowego, a ta notka jest światełkiem w tunelu przy moim marnym weekendzie.
    Najpierw byłam pod wrażeniem tego, jak wielki wpływ ma Hermiona na uczucia i zachowanie Dracona. Bądźmy szczerzy, że okiełznanie drzemiącego w nim smoka to nie lada wyzwanie. O właśnie! Zapomniałabym! Wszystkie teksty odnośnie tego jak "ukryty w nim smok np. zaryczał z zachwytu" były genialne! Uwielbiam i proszę o więcej :D
    Nie będę oryginalna, jeśli teraz stwierdzę, że końcówka rozdziału i kluczowe słowa Malfoya były czymś, co chwyciło mnie za serducho! Przełamują kolejną barierę, czyż nie?
    Genialnie przedstawiasz myśli i emocje Dracona. Każdy Twój rozdział czytam z wielką przyjemnością i rzucam się na niego, gdy tylko mnie o nim powiadomisz. Dziękuję <3
    Pozdrawiam, Iva Nerda
    kiedyjestesprzymniedramione.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  5. Ojejku <3 Moje zamrożone serduszko się poruszyło. Ten rozdział był taki słodki. Oby było takich więcej
    Pozdrawiam
    dramione-ja-to-ja.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  6. Jej, cudowny rozdział 😍

    OdpowiedzUsuń
  7. Przeuroczy rozdział! :D I ach! Co za końcówka, nadal mam ciarki. ,, Dziękuję, że uczysz mnie żyć , piękne i bardzo szczere zdanie, Draco powoli staje się inny: bardziej otwarty. Jak nikt inny potrafisz wpłynąć tekstem na moje emocje i między innymi dlatego uwielbiam Twojego bloga.
    Przyznam, że jak ostatnio skończyłam bloga, spodziewałam się w tym rozdziale na samym początku jakiś scen zazdrości lub wielkich kłótni, a tu proszę. Draco jako tako powstrzymał swoją złość na widok Astorii i Blaise'a, choć było blisko...Hermiona totalnie mnie zaskoczyła swoimi ciepłymi stosunkami z tą dwójką, Malfoya zresztą też. Spodobał mi się fragment z tym wewnętrznym smokiem, ziejącym ognia dookoła, bardzo pasuje do naszego Ślizgona. XD
    Uwielbiam momenty, gdy Draco i Hermiona ze sobą rozmawiają, dogryzając sobie nawzajem.
    Dzięki za powiadomienie mnie o rozdziale.
    Pozdrawiam ;)
    Nela.

    co-serce-pokocha-dramione.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  8. Końcówka była niezwykła! Uwielbiam takie romantyczne i ciepłe opowiadania, a to własnie takie jest. Jestem zdecydowanie oczarowana!
    Hermiona jak zwykle robi coś, czego nie zrobiłby nikt: wie, że Malfoy już nie czuje się komfortowo w towarzystwie Astorii i Blaise'a, więc zaprasza ich na kolację. Wie, że Draco będzie do niczego w mugolskich zadaniach, więc każe mu oddać różdżkę i gotować :D! Ale to wszystko ma swój wielki urok! To faktycznie doskonałe sposoby, by nauczyć kogoś życia, w końcu; w życiu trzeba umieć radzić sobie z problemami; w życiu trzeba umieć radzić sobie bez żadnych udogodnień.
    Rozdział oczywiście doskonały :D. Czekam na kolejny! Mam nadzieję, że wkrótce się pojawi.
    Pozdrawiam serdecznie!
    Charlotte

    OdpowiedzUsuń
  9. Kiedy kolejnej???? Doczekać się nie mogę xD

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. rozdział jest betowany, na pewno ukaże się w tym tygodniu :)

      Usuń